17 Kasım 2011 Perşembe

Bizlerin çocukluğunda mutluluk neydi ????


20’li yaşlarımın son demlerini yaşarken ve 30’la merdiven dayamışken çocukluğuma gittim. Biz çocukken her şeyin değerini ve kıymetini bilirdik. Kız çocuklarına dantelli çorap giydirilen dönemdi.Mutluluk bayramlarda alınan giysiydi, bayramların da başka bir anlamı olurdu bu yüzden, çünkü o zaman sadece bayramdan bayrama çocuklara giysi alınırdı. Özel tv kanallarının açılması benim ilk okul dönemime denk gelmişti, o sıralar tv de gördüğümüz reklamlarda ki yiyecekleri canımız isterdi ama onların nerden alınacağını yada bizlerin alması için reklam olduğunu bilmezdik. Böyle olunca çikolata, şeker, bisküvi vs ıvır zıvır yiyecek sadece babamız maaş alınca eve aylık alışveriş yapılınca alınırdı, onun  dışında alınmazdı. Haftalık harçlıklarımız olurdu, onunla bir hafta idare etmeyi öğrenirdik hatta bazen biriktirirdik de. Bizler harçlıklarımızı biriktirdiğimiz zaman sadece ucuz oyuncaklar alabilirdik. Bazen ip, bazen oyuncak bebek. Komşumuzun kızının bir sürü oyuncak bebeği vardı, benimle beraber birkaç arkadaşı daha çağırırdı evine gelin oynayalım diye, gittiğimiz zaman bebeklerine bizi elletmezdi sadece uzaktan bakabilirdik. O oynar biz izlerdik yani J)  Durumu ailelerimiz fark edince bizlerede bebek almışlardı, hatta ilk barbie bebeğimle benden önce annem oynamak istediği için alır almaz tek bacağını kırmıştı. Kim bilir bir daha ne zaman oyuncak alınacaktı bilmezdik.Durumumuz elvermediğinden değil ama o zamanlar öyleydi.

Ya şimdi ????

Şimdiki çocuklar hem çok şanslı hem değil. Bizler elbiseyi eskiyene kadar giyerken onlar elbiseyi sıkılana kadar giyiyorlar. Bizim için oyuncak ne kadar değerliyse onlar için kırıldımı at çöpe. Şimdiki çocuklar harçlıklarıyla cep telefonu alabiliyorlar.  Harçlıklarını haftalık değil, günlük alıyorlar. Giysileri, oyuncakları, yiyecekleri o kadar çok ki mutluluğun bunlardan geçtiğini bilmiyorlar.

Sahi mutluluk neydi ?????

28 yorum:

  1. benim için mutluluk oynamaya doyamadan kaybettiğim porselen bebeğimdi... hala gördüğüm her oyuncak bebekte onun gülümsemesini arıyorum.

    YanıtlaSil
  2. kırmızı rugan pabuçlarımdı, babamın iş dönüşü getirdiği rulokat'dı,yada çokomel:)

    YanıtlaSil
  3. mutluluk , az bulunan ya da hiç bulunmayan nimetlerin kıymetini bilmektr.şimdikilerde yok öyle şeyler.

    Kahve Dükkanı'ndan sevgiler...

    YanıtlaSil
  4. mutluluk; çok istenilen birşeye sahip olana kadar geçecek zamanda hayal kurabilmek Yektacım...

    şimdiki çocuklukla önceki çocukluk arasındaki en büyük fark da bu bence...hayal kurabilmek

    belki bir bez bebeğin, belki bir kırmızı ayakkabının, bir elbisenin ya da her ne ise istediği...önce hayalinde onunla oynayacaksın ya da ayağına giyeceksin ki sahip olduğunda mutlu olasın...

    şimdikiler biliyor ki daha istemeden, neden istediğini bilmeden anne-babaları onlara alacak kendilerince en iyisini...ve zaten istemeden sahip olduğu için de bilmeyecek kıymetini

    sonra yine öncekinin tadını almadan, kıymetini bilmeden bir başka şey alınacak

    ve bu böyle devam edip gidecek :(

    YanıtlaSil
  5. Bayramlıkları başucuna koyulup uyuyana kadar bakılırdı. Biriken harçlıklar bazen anneyede verilirmiydi :)

    YanıtlaSil
  6. Şimdiki nesilde marka merakı,doyumsuzluk artı mutsuzluk ,iyiyemi gidiyoruz bilemiyorum zira bizde çocuğumuza elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalıştık ve tek torun olmanın avantajını yaşıyor...

    YanıtlaSil
  7. evet bizim çocuklarımız dahamı mutsuz! bizler bizim yanağımıza kondurulan öpüçükte bulurken huzuru onları sevmeye bile kıyamıyoruz.yavrularım sevilmekten sıkıldıkları için uykuda severim çoğu kez onları:)

    YanıtlaSil
  8. küçük hala ne kadar haklı.sorun hayal kurmayı bıraktı bizim çocuklarımız.başkaların hayalleri paket program halinde tv de,internette kucak kucak onları beklerken kim uğraşacak?biz masallarla büyüdük onlar mesajlarla....

    YanıtlaSil
  9. Her şeye bir anda sahip olan çocukların hayal kuracak kadar bile duyguları kalmaz bence...
    En önemlisi de mutluluk duygusundan hızla uzaklaşmaktadırlar.
    Tek bir barby bebeğe sahip olup ona elbiseler dikip çeşitlendiren, sevinen çocukla, barby'nin her türlü serisini üst üste yığmış doyumsuz ve mutsuz çocuk ikilemesi..

    YanıtlaSil
  10. ben inanmiyorum mutluluk denen bir seyin var olduguna ..

    ne buyuk bir kayip degil mi ..

    YanıtlaSil
  11. mutluluk özgür olduğumuz ve sorumluluk duygumuzun en az olduğu günlerdi.hayatın yükünü sırtlana sırtlana geldiğimiz şu günler ancak sorularla arar olduk o zümrütü anka kuşunu değil mi

    YanıtlaSil
  12. Onun içinde bu kadar doyumsuz ve mutsuzlar çocuklar ve gençler..

    İstedikleri her şey ellerinin altında, kolay elde edilen şeylerin degeri olurmu yekta?

    Yalnız bu yazın beni çok duygulandırdı, ne güzel ifade etmişsin..

    YanıtlaSil
  13. emine hanım, benim hala sakladığım bir tane var bebeğim :)

    nabrut; dantelli çorabında vardı değilmi pabuçun üzerine dökülen :)

    leyla hanım işte bu yüzden bizim için mutluluk giysi ve oyuncaktı.

    şehirlerarası ah kesinlikle bazen kıyafetle yatardık, bayram harçlıkları giderdi genelde :)

    nuray hanım bizde de var birtane ufaklık tek torun olduğu için bizde öyleyiz malesef, ama gerçekten doyumsuz bir çocuk olmaya başlıyor :(

    eviminnuru kesinlikle biz öpülünce mutlu olurduk şimdiki çocukları öpüceklere boğmaktan bıkıyorlar.

    alanay ne güzel söylemişsin gerçekten hayalleri paket program gibi veriliyor ellerine :(

    zeugma duygusuz ve doyumsuz bir nesil yetişmiyordur umarım durum bu kadar vahim değildir :(

    lo la :(( sana bebek alsam :(

    sitare geçmişten katlanarak gelen ağır yük insana birçok şeyi unutturuyor bunun içinde mutlulukta var sanırım :(

    aslım nasıl oldun sen iyileştinmi dönmüşsün yine blog alemine, çok doğru kolayın değeri olmuyor.

    YanıtlaSil
  14. Bir odam olması için o kar çok hayal kurardım ki:(( Bu hayalime evlenmeden 1 yıl önce kavuşabilmiştim. Ama benim çocuklarımın onlar istemeden odaları ve eşyaları oldu. Odalarının kıymetini onlar değil ben biliyorum:((

    YanıtlaSil
  15. ahh ah...
    yektacımm hiçç söyleme bunlarıı...
    eskimiş kazakların sökülen yünlerinden bir bebek örmüştü annem bana...
    yıllarca onunla dünyalar beni ola ola oynadın gülüm...
    şimdi kızımın tün bebek serilerinden var nereyse ama,her alışverişte kendimizi bulduğumuz yer yine oyuncak reyonu...
    doyumsuz yeni nesill sanırım...
    selam ve dua ile canım...

    YanıtlaSil
  16. yaa diymi ama,benim bebeğim bile olmadı.bezden annemin diktiği hariç,ama yigenimin aldığı uzaktan kumandalı arabanın ömrü 2- bilemedin 3 saat.sevgiler

    YanıtlaSil
  17. ben çocukluğuma dair pek bir şey hatırlamıyorum, birileri özellikle silmiş gibi. hatta hiç oyuncağım olmamış gibi geliyor ama varmış. çocukluk anılarını hatırlayanları hep kıskanmışımdır, şimdi seni de çok pis kıskandım :)

    YanıtlaSil
  18. Eskiden her istediğimizi istediğimiz an bulamazdık hoş bu kadar çeşit zaten yoktu.Büyük marketler hayatımıza girmemişti mahalle bakkalımız sağolsun onun rafında gördüklerimiz kadardı aburcuburumuz o da her zaman değil:)
    Belki de bu nedenle çocuklarımıza fazlasını alıyoruz biz yapamadık onlar yapsın mantığı kafamızda duruyor.Doğru olduğunu elbette söylemiyorum...

    YanıtlaSil
  19. olmaz olur mu ??ay ne tatlı idim ya o çoraplarla he he:)))))))))

    YanıtlaSil
  20. Canım daha iyiyimm, çok saol :)

    YanıtlaSil
  21. tosbağalar benimde vardı öyle hayalim, lise dönemimde kavuştum ancak :)

    men de boor kıskanççç :P

    ikizannesi şimdi zaman bunu gerektiriyor gibi görünüyor ama bunu kontrol etmekte ailelerin elinde.

    nabrut :)))

    YanıtlaSil
  22. kekik, otuzundan sonra benim hç örgü bebeğim olmadı ama bezden diktiğimiz vardı bi tane :)

    YanıtlaSil
  23. Bir tane bebeğimiz vardı kızkardeşimle birlikte oynardık ben ona elbiseler dikerdim çeşit çeşit, kare şeklindeki bir tahta parçasını mutfak yaptım dı bir yüzü fırın,diğeri dolap,buzdolabı 4. kenarı da çekmeceli dolap yapmıştım üstünde de ocak nasıl kıymetli oyuncaklardı onlar bilsen hep bi barbi bebeğim olsun isterdim nasıl güzel fiziği olurdu o bebeklerin bizimki biraz tombişti üstelik saçı bilem yoktu:))hihi bende arkadaşlarımın barbi bebeklerine kıyafet dikip satmaya başlamıştım parasını da bakkaldan reklamlarda gördüklerimizi alır kızkardeşimle paylaşıp yerdik:)paylaşmanın en güzel kısmı harçlıklarımızla birbirimize hediyeler alırdık yada halley 9 katlı gofret vs.(yeni çıkmıştı onlar)ama haksızlık olmasın diye aynı şeyleri alır dahası tam ortadan bölerek paylaşırdık:) şimdi çocuklarımıza anlatırken dalga geçiyorlar sizde de hiç akıl yokmş diye .....Biz çocukluğumuzda yokluklarla bile mutluyduk paylaşmayı kendimize oyuncaklar icad etmeyi bayramdan bayrama gelen 2 çift kıyafetle uyumayı bilirdik.Oysa şimdi..
    Mutlu hafta sonları..

    YanıtlaSil
  24. zeynepcim senin terzi olacağın çocukluğundan belliymiş yani :) maşallah çok marifetlisin.

    YanıtlaSil
  25. Merhabalar,

    Bizler mi? Yoksa bugünkü çocuklar mı daha şanslı? Sorusuna cevap veren çocuk şiirlerimde aynı konuları işlemiştim.

    Bizler daha şanslıyız. Şu günkü çocuklarımızın Cenab-ı Allah yar ve yardımcısı olsun. Ben özetle bu kadar söylerim.

    Selam ve dualarımla.

    YanıtlaSil
  26. Çocuklarına ilköğretimdeki çocuğuna ipone alan anne babalara şunu demek isterdim bu çocuklar mezun olduğunda nasıl mutlu olacak, herhalde cocacolanın asya ceo su olunca :)) mutlu olmaları çok zor.

    YanıtlaSil
  27. Sence şimdiki çocukların yetişme tarzları iyi mi? Bence değil. Şayet ben çocuğum olduğunda kendi yetiştirildiğim şekilde yetiştirmek istiyorum. Bazı şeylere sahip olabilmek için çalışması, karşılığını bir şekilde vermesi gerektiğini çocukluktan öğrenmeli.. Her istediğini her an alırsa bir çocuk, tek başına hayata atıldığında en ufak darbede yıkılır gibime geliyor. Karakterini güçlü kurmak lazım.

    YanıtlaSil
  28. recep bey, bolat, lirean bu dönemde çocuk yetiştirmek gerçekten meziyet, bir o kadar anne baba olmakta zor, ne diyelim umarım bilinçli gençler yetişir.

    YanıtlaSil